โครงการร่วมใจ-รวมมิตรหนัง 8 มิลของผู้กำกับระดับโลก

The Exquisite Corpse 8mm Film Experiment

หนัง 8 มิลยังไม่ตาย !!!

โครงการนี้คล้าย ๆ เทศกาลหนัง 15/15 Film Festival ที่ ดวงกมลฟิล์มเฮ้าส์ (ฟิล์มไวรัส) เคยร่วมจัด (แต่ของเขาอันนี้ดีกว่าเยอะ ต้นรากมาจากแนวคิดประมาณเกมต่อเรื่องใต้จิตสำนึก The Exquisite Corpse ของ กลุ่มเซอร์เรียลลิสต์) 

หลังจาก Subvex Collective ประกาศให้มิตรรักแฟนหนังสมทบทุนให้คนทำหนังกันไปแล้ว ในที่สุดก็ปิดงบพร้อมสร้างเสียที โดยมีผู้ร่วมสมทบจำนวน 64 ราย ได้เงินรวม $5,185 

โครงการนี้เป็นโครงการหนังที่เชิญชวนคนดังจากหลายประเทศ ทั้งระดับตำนานรุ่นใหญ่อย่าง Jonas Mekas, Amos Poe, Nina Menkes (อ่าน นิมิตวิกาล ย้อนหลัง), Bill Morrison , และรุ่นใหม่ ๆ อย่าง Lav Diaz (ฟิลิปปินส์ – คนนี้คนคุ้นเคยของ ฟิล์มไวรัส และชาวไทยหนังป่วย - อ่าน นิมิตวิกาล ย้อนหลัง) แต่ละรายตกลงรับคำมาถ่ายทำหนังไซ้ส์จิ๋ว หนังขนาดฟิล์ม 8 มม. ที่เกือบจะสูญพันธ์เต็มที โดยคนทำหนังจะมีอิสระถ่ายทำกันคนละเรื่องตอนสั้น ๆ เป็นเรื่องหรือเนื้อหาใดก็ได้ (แต่ละคนได้รับฟิล์ม 8 มม. ปกติหรือซูเปอร์ 8 คนละ 2 ม้วน-ความยาวม้วนละประมาณ 2 นาทีครึ่ง) แล้วนำมาร้อยเรียงต่อกันกับหนังของคนอื่น ๆ เป็นหนังยาวทีหลัง ทั้งนี้ผู้กำกับแต่ละคนจะต้องจับฉลากได้รับโจทย์ไม่เหมือนกัน เช่น บางคนต้องทำหนังที่ไม่มีบทพูด บางคนต้องตัดต่อเฉพาะในกล้อง ฯลฯ

งานนี้ผู้สมทบทุนบริจาคจะมีชื่อในเครดิตหนังด้วย และผู้บริจาคจะมีสิทธิ์โหวตจากรายละเอียดเรื่องย่อหรือแนวคิดที่ปรากฏบนเว็บไซต์ว่า หนังเรื่องไหนควรจะเรียงลำดับอย่างไรก่อนหลัง รวมทั้งสามารถเป็นคนตั้งโจทย์ว่า อยากตั้งให้อะไรเป็นข้อจำกัดสำหรับคนทำหนังแต่ละราย นอกจากนั้นยังมีสิทธิ์ชิงโชคได้กล้อง 8 มม. เป็นสมบัติ

เงินที่บริจาคมาจริง ๆ แล้วเป็นแค่ค่าซื้อฟิล์ม, ค่าล้างฟิล์ม ค่าขนส่งกล้องหนัง 8 มม. (ปัจจุบันเป็นของหายาก-คนทำหนังหลายคนไม่มี) และค่าขนส่งฟิล์ม รวมทั้งค่าเช่าสถานที่ฉายในนิวยอร์ค (แต่ต่อไปก็จะเอามาเผยแพร่ในเว็บ) แต่ถ้าบริจาคเยอะจะได้รับดีวีดีหรือสิทธิพิเศษอื่น ๆ 

หลัก ๆ แล้วค่าใช้จ่ายในงบประมาณการสร้างจะอยู่ที่เท่าไร แพงหรือถูก ย่อมขึ้นอยู่กับตัวคนทำหนังเอง ว่าจะถ่ายเรื่องใกล้ตัวหรือไกลตัว ใครแสดง ถ่ายที่ไหนให้ไม่เกิดงบประมาณการสร้าง

Subvex Collective เป็นองค์กรนานาชาติจากปารีส, นิวยอร์ค, ลอส แองเจลิส, ลอนดอน, โตเกียว, มอสโคว์ ของผู้ก่อตั้ง Tobe Morgan ที่ต้องการกระตุ้นให้เกิดการเคลื่อนไหวอิสระแบบวงพั้งค์ร็อคใต้ดิน เหมือนเพลงแจ๊สแบบอิมโพรไวซ์ ไม่มีกฏเกณฑ์ตายตัว โดยคงอยู่ได้นอกเหนือการรวมศูนย์กลางจักรวาลของฮอลลีวู้ด เพื่อหวนคืนสู่รากเหง้าของภาพยนตร์ยุคบริสุทธิ์ ณ ปฐมกาล

รายละเอียดที่
http://www.kickstarter.com/projects/subvex/subvex-presents-the-exquisite-corpse-8mm-film-expe

แผ่นบลู-เรย์ Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives

Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives [แผ่น Blu-ray]

ลุงบุญมีระลึกชาติ โดย อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล
หนังไทยเรื่องแรกที่สมเกียรติกับคำว่าแผ่นบลู-เรย์ 
แผ่นของประเทศอังกฤษ วางตลาด 28 มีนาคม 2554 

3 ปีเติร์ดคลาส - 30 คนทำหนัง - 300 โปสการ์ดหนังสั้น

THIRD CLASS CITIZEN ฉลอง 3 ปีวันเกิด กระแทกไหล่ 30 คนทำหนัง ร่อน 300 โปสการ์ด
3rd ANNIVERSARY CINE-BRATION
POSTCARD CINEMA

3 ปีที่มีเติร์ดคลาสฯ
30 คนทำหนัง
300 แผ่นโปสการ์ดหนังสั้น

ครบรอบ 3 ปีกับชาวเราพลเมืองชั้น 3 Third Class Citizen ประกอบกับความคิดถึง ‘โปรเจคท์ 2008’ อันเป็นโปรเจคท์ที่ชวนคนทำหนัง 30 คนมาทำหนังสั้นฉลองปีใหม่หัวข้อ 2008 ความยาว 3 นาที และ นี่เป็นโครงการแรกที่ทำให้เกิดกลุ่มของพวกเราจนถึงวันนี้ จึงเป็นฤกษ์งามยามดีที่จะเชิญคนทำหนังมาร่วมสวิงกันครั้งใหญ่อีกครั้ง ในโปรเจคท์ POSTCARD CINEMA ที่คราวนี้ไม่มีการฉายให้ชมร่วมกัน แต่หนังของคนทำหนังทุกท่านจะส่งตรงพิเศษถึงมือคนดูราวกับสื่อความในใจกันสอง ต่อสองประหนึ่งโปสการ์ดส่วนตัว นั่น งงแน่นอน คงมีคิดว่าพวกมรึงจะเอาอะไรกับกรูอีกใช่มั๊ย โปรดฟังก่อนว่าโปรเจคท์นี้คืออะไร  


1. เราขอให้คนทำหนัง 30 ท่านนั้น ทำหนังสั้นจำนวน 3 ช็อต และ ช็อต 30 วินาที โดยที่หนังจะมีตัวละคร 3 คน

2. เราขอให้คนทำหนัง 30 ท่านนั้น ทำหนังเสร็จแล้ว ให้ไรท์ออกมาเป็นแผ่นดีวีดี จำนวน 10 แผ่น พร้อมเขียนอวยพรปีใหม่ หรืออะไรก็ตาม ลงบนหน้าแผ่นดีวีดีนั้น พร้อมลายเซ็นสวยงาม

3. ดีวีดีเหล่านั้นจะวางจำหน่ายที่ ร้านชา ชั้น 3 หอศิลป์ กทม. ในวันเสาร์ที่ 15 มกราคม / 22 มกราคม / 29 มกราคม 2554 วันละ 10 ผลงาน

4. ราคาของแผ่นนั้น เพียงแค่แผ่นละ 10 บาท! รายได้ทั้งหมดมี 2 อย่างคือ คืนสู่คนทำหนัง อีกทางคือ นำไปบำเพ็ญประโยชน์แก่สาธารณะ (ยังไม่ได้ตกลง จะแจ้งให้ทราบถัดไป)

5. เราเดาเองเล่นๆว่า แต่ละวันนี่ มันจะหมดเร็วมาก (หวังว่านะ) 555 ต้องรีบมาแย่งชิงกันนะครับ

6. งานนี้ไม่มีการกั๊กแผ่นไว้ให้คนรู้จักใดๆทั้งสิ้น ทุกคนคนมีสิทธิ์เท่าเทียมกัน 

7. ดังนั้น หนังของแต่ละคนนั้น จะมีคนได้ดูเพียงแค่ 10 คน และ 10 คนนั้นจะได้ดูก่อนใครโลก (ตัวคนจัดเองยังไม่รู้เลยว่า พวกพี่ๆเขาจะทำอะไรกันมา ...)

8. ทางเราคิดว่าน่าจะสนุกดีที่แต่ละคนจะได้เปิดลุ้นกันที่บ้านว่า คุณจะได้ดูอะไรในแผ่นนั้น

9. แล้วถ้าได้ดูแล้วอัดอั้นอึดอัด ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง เรากำลังจะมีเพจ FACEBOOK ของโปรเจคท์นี้ที่ http://www.facebook.com/postcardcinema

10. น่าสนุกเนอะ


เอาล่ะครับ พบกับเซ็ตผู้กำกับชุดแรกได้ในวันเสาร์ที่ 15 มกราคม 2553 ณ ร้านชา ชั้น 3 หอศิลป์ กทม. นะจ๊ะ 


ติดตามรายละเอียดงาน และโฉมหน้าของผู้กำกับทั้ง 30 คน ได้ที่
http://thirdclasscitizen.exteen.com/
http://www.facebook.com/postcardcinema

===========================

THIRD CLASS CITIZEN คืออะไร

กลุ่มพลเมืองที่หาเรื่องจัดงานด้านหนังและ วิดีโอบ่อยๆ โดยไม่คำนึงว่างานที่จัดขึ้นมานั้นจะอินดี้หรือไม่อินดี้, ออริจินอลหรือไม่ออริจินอล เพราะเราอยากให้ทุกคนได้มาสนุกกับ 'ภาพเคลื่อนไหวที่น่าจะเปรี้ยวแปลกในทางใดทางหนึ่ง' ร่วมกัน และเกิดการพูดคุยและพบปะกันของคนหลากหลายประเภท (ที่รักในหนังและวิดีโอเหมือนกัน) จนเติบโตกลายเป็นชุมชนเล็กๆน่ารัก อันจะนำมาสู่การแตกยอดและ ความร่วมมือทางความคิดระหว่างกันและกันในภายภาคหน้า

When Our Apichatpong Weerasethakul plant a Bomb

นิตยสาร Bomb ของอเมริกาเล่มใหม่ หน้าปก Anna Karina จากหนังเรื่อง Made in USA ของปะป๋า Jean-Luc Godard

ในเล่มมีสัมภาษณ์ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล และวางรูปลิงผีจาก Uncle Boonmee เสียเต็ม 2 หน้าใหญ่ ๆ ส่งนาย Lawrence Chua มาสัมภาษณ์ถึงเมืองไทย

ดูเนื้อหาที่ http://bombsite.com/issues/999/articles/3376  


เมื่อก่อนเคยซื้อนิตยสาร Bomb มันไม่ใช่หนังสือหนัง แต่รวมศิลปะทุกรูปแบบ และเป็นนิตยสารที่ดีที่สุดเล่มหนึ่งของอเมริกาก็ว่าได้ (อาจจะดีกว่า Artforum ด้วยซ้ำ) มีตั้งแต่วรรณกรรม ละครเวที นาฏศิลป์ ดนตรี ไฟน์อาร์ต และทัศนศิลป์ทุกชนิด รวมทั้งหนัง 

เล่มก่อน ๆ ที่ซื้อไว้มีลงสัมภาษณ์นักเขียนอย่าง Jeanette Winterson กับ Haruki Murakami ใครอ่าน Bookvirus เล่ม 2 คงพอคุ้น ๆ

Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans

Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans 
คนดีที่แสนเลว
โดย ทินพัฒน์ บัญญัติปิยพจน์

นานเท่าไหร่แล้วที่คุณไม่ได้เห็นหนังดีๆ ของ นิโคลาส เคจ?

หลังได้รับรางวัลออสการ์ ดูเหมือนเคจจะผันตัวมาเป็นพระเอกหนังแอ็คชั่นอย่างต่อเนื่องจริงจัง (อาจเพราะเขาต้องใช้เงินเยอะ) หลายคนชอบ The Rock หลายคนอาจอึ้งๆไปกับ Con Air, Windtalker หรือ Gone in 60 Seconds คุณอาจใจชื้นขึ้นมาบ้างกับ Adaptation แต่เขาก็กลับมาอีกกับหนังประเภท Bangkok Dangerous, Next หรือ National Treasure ตัวผมเองเป็นแฟนเคจครับ โดยเฉพาะในยุคก่อน The Rock หนังหลายเรื่องที่เขาเล่นเป็นหนังที่ผมรัก ไม่ว่าจะเป็น Wild at Heart, Raising Arizona, Leaving for Vegas หรือ Leaving Las Vegas แต่หนังระยะหลังๆ ของเขามักทำให้ผมอกหัก และพลอยทำให้ความชื่นชมในตัวเขาลดลงไปไม่น้อย

ครั้งนี้ เคจ กลับมากับ Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (ชื่อไทยบนปก DVD - เกียรติยศคนโฉดถล่มเมืองโหด) หนังที่มีรูปลักษณ์ภายนอกซ้ำๆ คล้ายๆหนังตำรวจจับผู้ร้ายน่าเบื่อเรื่องหนึ่ง แถมยังเป็นงานรีเมคเสียด้วย โปสเตอร์ของมันดูไม่ดึงดูดใจเอาซะเลย และผมคงไม่ถ่อเข้าไปดูมันถึงเอ็มโพเรียมแน่ๆ ถ้ามันไม่มีชื่อของ แวร์เนอร์ แฮร์โซก (Werner Herzog) ผู้กำกับที่ดูยังไงก็ไม่เข้าทางกับหน้าหนังซักนิดแปะอยู่ ผลลัพธ์ของการรีเมคหนังฮอลลีวู้ดในมือผู้กำกับเยอรมันผู้เป็นดั่งตำนานเดินดินท่านนี้ก็คือ หนังฟิล์มนัวร์ที่เมามากๆ เรื่องหนึ่ง กับบทบาทของเคจที่น่าจะถูกจดจำไปอีกนาน

เคจ รับบท เทอเรนซ์ นายตำรวจนักสืบมือดี ผู้เมายาทุกชนิดในทุกขณะจิต ในเกือบทุกสถานการณ์ตลอดเรื่อง ฟังดูคล้ายบทที่ทำให้เขาได้รับออสการ์ใน Leaving Las Vegas แต่ไม่นะครับ ผมคิดว่าบทของเขาในเรื่องนี้ดูมีมิติกว่า มีรายละเอียดที่น่าสนใจมากกว่า และเป็นชีวิตที่ดำมืดยิ่งกว่า

หนังเปิดเรื่องที่เมืองนิวออร์ลีนส์หลังพายุแคทริน่าพัดถล่ม เทอเรนซ์ที่ยังไม่เมาพร้อมกับสตีวี่ (วาล คิลเมอร์) เข้าไปเก็บของให้เพื่อนในโรงพัก และพบว่ายังมีนักโทษหลงอยู่ในคุกที่กำลังน้ำท่วมสูงขึ้นเรื่อยๆอีกคนหนึ่ง สิ่งที่ทั้งสองทำคือ พนันกันว่าน้ำจะท่วมมิดหัวนักโทษในเวลาไหน นักโทษวิงวอนให้พวกเขาช่วย แต่เทอเรนซ์ห่วงแค่ว่ากางเกงในราคา 55 เหรียญของเขาจะเลอะถ้าลงไปช่วย ไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนใจเพราะนักโทษยกมือขึ้นกราบกรานพระเจ้า หรือแค่เพราะเขาพูดเล่นตั้งแต่แรก เทอเรนซ์โดดลงน้ำไปช่วยนักโทษคนนั้น ผลที่ตามมาจากเหตุการณ์นี้คือ 1. เขาได้รับรางวัลตำรวจดีเด่น และเลื่อนยศขึ้นเป็นร้อยโท 2. กระดูกสันหลังของเทอเรนซ์เสียหายจนต้องพึ่งยาไปตลอดชีวิต และอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเสพยาเสพย์ติดเพื่อลดอาการปวดหลัง (เราไม่อาจแน่ใจได้ว่าเขาติดยามาก่อนหน้านี้หรือไม่) นับเป็นท่อนเปิดเรื่องที่ได้ใจเกินกว่าจะเป็นเพียงหนังตำรวจน่าเบื่ออีกเรื่องหนึ่ง

เทอเรนซ์เป็นนักสืบที่มีไหวพริบปฏิภาณชั้นเลิศ แต่ในแง่ความเป็นตำรวจที่ดีแล้ว เขาน่าสงสัยเป็นที่สุด ด้านชีวิตส่วนตัว เขามีพ่อขี้เมาที่พยายามจะเลิกเมา แม่เลี้ยงก็ขี้เมา ตัวเขาเองเมาไม่เคยหยุด เมาจนเห็นภาพหลอน ดูเหมือนแง่งามเดียวในชีวิตเทอเรนซ์ก็คือ คนรักผู้เป็นโสเภณีไฮโซ(ซึ่งก็ขี้เมาอีกเช่นกัน) เขาพยายามทุกวิถีทาง ไม่ว่าจะด้วยการขโมย ข่มขู่ รีดไถ เพื่อให้ได้ยามาปรนเปรอตนเองและคนรัก เทอเรนซ์ยังเป็นนักพนันอเมริกันฟุตบอลตัวยง ที่แทงไม่ค่อยจะถูกฝั่งเท่าไหร่ ชีวิตของเขาจมดิ่งลงเรื่อยๆ ยิ่งเมื่อมาเจอปัญหากับลูกชายของผู้มีอิทธิพลคับเมือง(ตัวละครตัวนี้ฮามาก) ปัญหาต่างๆก็ยิ่งงวดเข้า เขาโดนยึดปืน ย้ายแผนก ยาหายากขึ้นทุกวัน หนี้พนันท่วมหัว มาเฟียอิตาเลี่ยนตามล่าจนต้องเตลิดหนี คดีที่หวังคลี่คลายยังเดินมาถึงทางตัน ในที่สุดเขาตัดสินใจเสนอตัวเป็นสายให้นักค้ายารายใหญ่ที่เขาเคยพยายามจับมันนั่นเอง

ภายใต้โครงสร้างแบบฟิล์มนัวร์ฮอลลีวู้ด Bad Lieutenant มีบทที่ถูกเขียนขึ้นมาอย่างประณีต เมื่อผสมผสานเข้ากับลีลาการกำกับของ เวอร์เนอร์ แฮร์โซก และฝีมือการเมาของเคจแล้ว มันจึงเป็นหนังที่กลมกล่อมลงตัวอย่างยิ่ง แฮร์โซก ถ่ายทอดนิวออร์ลีนส์หลังพายุถล่มออกมาอย่างมืดหม่น ตัวละครทุกตัวล้วนเป็นสีเทา ไม่มีตัวละครแบบขาวจัด ดำจัด ละทิ้งฉากบู๊เอามัน หันมาเน้นอารมณ์บรรยากาศแห่งความเมาสุดขั้ว และการหลงผิดอยู่ในความมืดมัวของตัวละครแทน หากหนังเรื่องนี้อยู่ในมือผู้กำกับอื่น มันอาจจบลงอย่างสวยหรูและแสนสุขก็เป็นได้ แต่ แฮร์โซก ทำให้ Bad Lieutenant กลายเป็นหนังที่เมาที่สุดในรอบหลายปี มันมีกลิ่นเฉพาะตัวที่มีแต่ผู้กำกับมือทองเท่านั้นถึงจะทำได้ มันสนุก มันฮา มันมีความหวังอยู่เล็กๆ แต่มันก็มืดหม่น และแสนเศร้า เส้นแบ่งบางๆระหว่างความดีเลวขาดออกจากกัน เทอเรนซ์นั้นเป็นคนที่น่าเห็นใจ หากมีความจำเป็นต้องตัดสินว่าเขาดีหรือเลว ผมคงต้องบอกว่า เขาเป็นคนดีที่แสนเลว เป็นแค่คนธรรมดาที่ไล่คว้าหาแสงสว่างอยู่ในโลกมืดๆใบนี้

ไม่บ่อยครั้งนักที่หนังรีเมคเป็นหนังดี ไม่บ่อยอีกเช่นกันที่ดูหนังรอบสองแล้วจะรู้สึกดียิ่งกว่ารอบแรก แต่ Bad Lieutenant เป็นเช่นนั้น ดูจบแล้วทำให้อยากดูหนังต้นฉบับขึ้นมาตะหงิดๆ เพราะผมไม่เชื่อจริงๆ ว่ามันจะดีกว่าหนังรีเมคเรื่องนี้ 

อยากเห็น แฮร์โซก ทำหนังฮอลลีวู้ดอีกครับ

* ต้นฉบับ Bad Lieutenant กำกับโดย อเบล เฟอร์ราร่า นำแสดงโดย ฮาร์วี่ ไคเทล เป็นหนึ่งในหนังเรื่องโปรดของ มาร์ติน สกอร์เซซี่ (The Departed, Goodfellas, Taxi Driver, Cape Fear, Shutter Island)

หนังสุดเห่ย เรื่องโปรด Electric Dreams

โหลดไม่เป็น แต่อยากดูอีก  

สุภาพบุรุษ แบบ Howard Hawks

นี่ใกล้เคียงที่สุดแล้วกับการที่ Howard Hawks ทำหนัง “เที่ยวบินกลางคืน” ของ อังตวน แซงเต็กซูเปรี 


Only Angels Have Wings นี่คงเป็นหนึ่งในต้นแบบหนังฮอลลีวู้ดที่ใคร ๆ อยากใฝ่ฝันจะไปให้ถึง

Howard Hawks ชื่อที่มอบความหมายที่เหมาะสมสุดๆ สำหรับคำว่า Entertainment

Howard Hawks คนทำหนังคนเดียวที่ผมรับประทานได้เช้าเย็น

สำหรับผม Howard Hawks ไม่เคยทำหนังห่วย  

เขาทำหนังได้ทุกแนว ทั้งคาวบอย ฟิล์มนัวร์ นักสืบ ตลกสกรูว์บอล ผจญป่าซาฟารี หนังเพลง หนังเอพิคประวัติศาสตร์อียิปต์ ทุกเรื่องมีอารมณ์ขัน มีบทต่อปากต่อคำระหว่างพระนาง รวมทั้งบทนางเอกที่ฉลาดทันผู้ชาย ซึ่งถือว่าทันสมัยมากในสมัยนั้น หากลองเปรียบกับผู้หญิงในหนังของ John Ford

Monkey Business คือหนึ่งในหนังที่พล็อตติงต็อง แต่สนุกยิ่งนัก สำหรับผม

เรื่องสั้น ‘หม้อแกงบวน’จาก รวมเรื่องสั้นสุภาพบุรุษ

เนียน “ก็บางวิชชาเห็นมีนักรียนหญิงเรียนปนอยู่ได้แล้วนี่จ๊ะ ที่จริงพวกผู้หญิงควรมีโอกาสได้เรียนเท่า ๆ กับผู้ชาย ฉันไม่เห็นแปลกกันเลย”

ขุนอารี “ไม่แปลกสำหรับสิทธิและธรรมชาติ แต่ยังขัดข้องอยู่สำหรับสมัยและสมาคม เมืองเราธรรมญาณมียังไม่พอ จึงยังไม่ถึงกาละเทศะ เรียนรวมกันเช่นนี้ นักเรียนผู้ชายจะตื่นเต้นเกินไป นักเรียนผู้หญิงจะมีจริตวิการแปลก ๆ มากขึ้น ถึงในประเทศที่ศิวิไลส์ มหาวิทยาลัยมีชื่อบางแห่งก็ไม่มีการเรียนปนกันเลย เขาถือว่าจะเรียนได้ดีมาก เพราะเหตุที่จะเกิดความฝันแปลก ๆ มาแทรกระหว่างการเรียนทั้งสองเพศมีน้อยเข้า”

บางส่วนจากเรื่องสั้น ‘หม้อแกงบวน’
ประพันธ์ โดย ขุนอารี, 2472
จากหนังสือ ‘เพื่อนพ้องแห่งวันวาร : เรื่องสั้นสุภาพบุรุษ’
ชำระต้นฉบับโดย วรรณา สวัสดิ์ศรี และ บรรณาธิการโดย สุชาติ สวัสดิ์ศรี

นี่คือหนังสือรวบรวมผลงาน เรื่องสั้นสุภาพบุรุษ ในยุคเริ่มแรกสมัยนักเขียนเลือดใหม่ไฟแรงที่รวมตัวกันทำนิตยสารชุดสุภาพบุรุษ เมื่อราว 80 ปีก่อน เช่น ศรีบูรพา, ฮิวเมอร์ริสต์, มจ. อากาศดำเกิง และ ยาขอบ 

ผลงานที่ล้วนหาอ่านไม่ได้ที่ไหนอีกแล้วในโลก แม้แต่ในหอสมุดแห่งชาติเองก็ตาม!

หนังสือคิงคองไซ้ส์ ปกแข็ง, จำนวน 1120 หน้า, พิมพ์จำนวนจำกัด 1,000 เล่ม (หนึ่งพันเล่ม) เท่านั้น 
แต่ราคาจำหน่ายในงานชุมนุมช่างวรรณกรรมเพียง 800 บาท (ราคาเต็มคือ หนึ่งพันบาท) และที่สำคัญที่สุดคือไม่มีวางขายตามร้านค้าทั่วไป ฉะนั้น อย่าเสียเวลาไปหาเสียให้ยากเปล่า ๆ เปลี้ย ๆ

คนรักวรรณกรรมตัวจริงขอจงอย่านิ่งนอนใจ

(ในภาพประกอบ ด้านซ้ายคือ ช่อการะเกด 54 ส่วนด้านขวาหนังสือเล่มสีแดงปกแข็งเล่มโข่ง คือเจ้าของคดี ‘เพื่อนพ้องแห่งวันวาร : เรื่องสั้นสุภาพบุรุษ’)

โปรแกรมภาพยนตร์ Filmvirus ที่หอศิลป์ จามจุรี ในงาน Art Square 8

Art Square 8 & Filmvirus

Black & White Like Day and Night

ฉายกลางแปลงข้างหอศิลป์จามจุรี (ใกล้มาบุญครอง) - เริ่มเวลา 6 pm

14 ธันวาคม 2553
Avida “โลกอ้วนคนต๊อง”
กำกับโดย Gustave de Kervern, Benot Delpine

ร่วมแสดงโดยยอดผู้กำกับหนังระทึกจิตชาวฝรั่งเศส Claude Chabrol และผู้กำกับละครเวที (และคนทำหนังหัวหอก) ของกลุ่ม Panic Movement คือ Fernando Arrabal

Haxan “ประวัติศาสตร์แม่มด”
กำกับโดย Benjamin Christensen

Vampyr “แวมไพร์สยองไม่ต้องใช้เสียง”
โดยผู้กำกับระดับตำนาน Carl Dreyer

15 ธันวาคม 2553
College “ทิ้งเรียนไปจับสาวแอโรบิค”
หนังตลกนำแสดง – ร่วมกำกับโดย Buster Keaton

Sherlock, Jr. “หนุ่มนักฉายหนังหัวใจเชอร์ล็อค โฮล์มส์”
นำแสดงและกำกับโดย Buster Keaton

The Cameraman “กดชัตเตอร์สะกิดรัก”
นำแสดง – ร่วมกำกับโดย Buster Keaton

16 ธันวาคม 2553
The Goddess “มารดรกลางวัน โสภากลางคืน” (Shen nu)
หนังจีนกำกับโดย Yonggang Wu

Mr.Thank You “รถเมล์หัวใจ”
หนังญี่ปุ่นกำกับโดย Hiroshi Shimizu

The Masseurs and a Woman “หมอนวดบอดตรึงใจนาง”
หนังญี่ปุ่นกำกับโดย Hiroshi Shimizu

Sight and Sound คุยกับ อภิชาติพงศ์

นี่คือบางส่วนจากบทสัมภาษณ์ เจ้ย ในนิตยสาร Sight and Sound ฉบับเดือนพฤศจิกายน 2010 
(ปกเจ้ย - อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล)

หมายเหตุ - ในนิตยสาร Sight and Sound เป็นนิตยสารภาพยนตร์เก่าแก่ของอังกฤษที่ออกฉบับแรกมาตั้งแต่ปี 1932 และมีเพียงผู้กำกับไม่กี่คนในโลกเท่านั้นที่เคยขึ้นปก เช่น Mike Leigh, David Cronenberg, Quentin Tarantino, Wim Wenders หรือ Akira Kurosawa ที่ดูเหมือนจะเป็นเป็นชาวเอเชียเพียงหนึ่งเดียวที่เคยได้ขึ้นปก

เด็กขี้อายพบกล้องถ่ายหนัง
I was very shy- I felt like the camera was a shield. It’s become my diary and a way to communicate.


เจ้ย ค้นพบหนังทดลองของ บรู๊ซ เบลลี่ และ โจนาส เมคาส
My Chicago course was focused on experimental film, which I didn’t know existed then, so it was really eye-opening moment for me: to see the scratch films of Len Lye, to realise that cinema can be personal-the likes of Bruce Baille, Jonas Mekas, who just make films like a kid does, with eyes open. They found wonderful moment in celluloid.


นักทำหนังส่วนตัวคนแรกในตระกูล วีระเศรษฐกุล - แม่ของ เจ้ย
My mother, like other mothers shot super 8. She’d screen a film at least once a month, at the weekend. We had a big bed and all the family would jump in for the screening. They were films of her family that she edited herself.

เทปวีดีโอมีน้อย จึงต้องทนดูแต่ เฟเดอริโก เฟลลีนี่ และ ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปล่า ซ้ำไปมา
When we went to Bangkok……I asked the video (clerk) for a strange movie, so they gave me Fellini’ 8 ½ because I didn’t have many tapes, I watched it again and again, and Coppola’s The Conversation, until I really loved them and remembered all the cuts.

เจ้าหญิงและละครจักร ๆ วงศ์ ๆ 
The Princess sequence was not from any particular tale, but it is very common to have talking animals, and royals and soldiers. Of course, the sex was my invention. This kind of film used to be made in Thailand, but no more. We can still see them on TV, but it’s not the same- they use lot more digital effects.

A film for my funeral "ที่รัก" (Eternity - Sivaroj Kongsakul) หนังไทยสมถะของ ศิวโรจณ์ คงสกุล ที่จริงใจ ไม่จิงโจ้

สำหรับพ่อแม่พี่น้องทุกแห่งหน รวมทั้งบางลี่ ท่าวุ้ง ลพบุรี และที่อื่น ๆ)

การพิมพ์ข้อความต่อไปนี้ อาจจะถูกมองว่า ฟุ้งหรือบ้า แต่ผมก็จะขอยืนยันพิมพ์ต่อไปอยู่ดี

“ที่รัก” ดูแล้ว ชอบแล้ว รักแล้ว แต่จะเสียดายมาก ถ้าปัญญาชนหรือนักวิจารณ์ปฏิเสธ “ที่รัก” เพราะความไม่เท่ ไม่คูล ไม่อวดฉลาด หรือมีสาระก้อนโตเพื่อมนุษยชาติ 

“ที่รัก” เป็นหนังที่เรียบง่าย สามัญ จริงใจ ทว่างดงาม มันพึงพอใจในความเป็นคนสมถะไม่วาดหวังสูงไกลตัว มันอาจจะไม่เฉียบคมและมีความลักลั่นอยู่บ้างในฐานะหนังใหญ่เรื่องแรก แต่มันก็เรียบเรียงมาอย่างมีชั้นเชิง โดยปลายนิ้วละเมียดของคนที่ยังมองเห็นแง่งามของความผูกพัน ความเอาใจใส่อายุทนนาน ซึ่งผู้ชมยุคไอพ็อด ไอแพ็ด...แค็ก แค็ก (กินยาแก้ไอหน่อยก็ดี) อาจจะรู้สึกเชย แปลกแยก เหินห่างหรือไม่สนิทใจจนเกินกว่าจะผ่อนคลายยอมรับ 

เพราะ ศิวโรจณ์ ทำหนังให้กับความทรงจำของแม่และพ่อของเขา ไม่ใช่แค่ทำหนังเพื่อตัวเอง

โลกชีวิตเร่งร้อนดูเหมือนจะมีพื้นที่ให้กับหนังขุ่นข้อง กดคั้น ด้านมืด ที่อัดปมขัดแย้ง ทะลักทะลายทะเลดราม่า ติดตาตรึงใจได้แน่นอนกว่า จนดูเหมือนหนังเกี่ยวกับความทรงจำด้านบวกอาจจะตกยุคตกสมัย สมควรให้โห่ฮาป่าลั่น 

เอาล่ะ หวังว่า ย่อหน้าข้างบนจะเป็นแค่เรื่องวิตกจริตเกินเหตุ 

แต่ผมพบแล้ว หนังที่เหมาะและวิเศษสุดกับงานศพของผม

หาก ศิวโรจณ์ และทีมงานทำหนังเข้าใจและไม่ถือเป็นการสบประมาท หวังว่าคงยินยอมอนุญาตให้ฉาย “ที่รัก” ในงานศพของผม (ผู้เขียน)

งานศพของผมควรจะเป็นงานรื่นเริง โดยยังหลงเหลือการมองโลกแบบแหงนสุข ไม่เหงาซึมเกินไป และหนังหวานนวล อมเศร้านิด ๆ เรื่องนี้อาจเหมาะสมที่สุดกับธุรกรรมใจหายใจคว่ำเยี่ยงนั้น

และแน่นอน วิญญาณของผมคงจะเดินทางไปต่ออย่างลิงโลด

for foreigners on abroad.


I know this is going to earn myself a dumber than ever title. Nevertheless, after years of losing faith in most Thai films. At Last! I found a film for my funeral (No Joke) 


Eternity, a film by Sivaroj Kongsakul

For my own funeral, I don’t want it to be grim or solemn. I would like it to be colorful! And this particular film would be ideal. The only film that is worthwhile and suitable. Even though I admired most of the great Maestros but no Bergman, Haneke or Tarkovsky please! My soul would be eternally blissful on the 7th heaven.


“Eternity” (Tee Rak). The last oddity and the only remaining belief in love and goodness in the time of popular “feel bad” films and hectic melancholia.

A good film can be so simple if only one can appreciate humility which requires no high ambition. No need to act cool full of mumbo jumbo and intellectual pretension. No need to hide by elliptical editing or deep philosophical messages. No need to expect filmic revoluntionary from a debut film.

Eternity may not exactly be a great masterpiece and far from flawless but it’s a great minor one for me. I hope there are still some audiences left for it.

My 3 Favorite Thai films of 2010.

Next to Uncle Boonmee I would put “Eternity” right behind as No. 2 and probably follow it with “Little Thing Called Love”.

หนังธรรมดาเดินดินแบบ Jacques Doillon

นี่เป็นบทความเก่าที่เคยเขียนลงคอลัมน์เล็ก ๆ ในนิตยสาร “คนมีสี” (ตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็น Vote) เมื่อราว 4 ปีก่อน

มาอ่านตอนนี้ก็แค่ขำ ๆ คงจะช่วยคนดูไม่ได้อะไรมากนัก

แต่ตอนนี้มีจัดงาน retrospective ที่งานเวิล์ดฟิล์ม ก็อยากให้ลองไปดูกัน

เพราะมีหนังเขาฉาย 6 เรื่อง รวมทั้ง Ponette

(อ่านเพิ่มเติมในหนังสือ 151 Cinemaของ ฟิล์มไวรัส)

และก็มีพูดถึง Jacques Doillon เรื่อง Le Jeune Werther ในหนังสือ bookvirus 01 - หนังวรรณกรรม

(Le Jeune Werther มีแปลแล้ว - หนังสือเล่มนี้ของ เกอเธ่ “แวร์เธอร์ระทม”) ลองค้นดูที่ G = Goethe

หนังธรรมดาเดินดินแบบ Jacques Doillon
โดย สนธยา ทรัพย์เย็น

ในทุกกาลสมัยที่ผู้กำกับหนังส่วนใหญ่ชอบหมกเม็ดความอ่อนหัด สมอ้างความดีความชอบที่ควรจะยกยอดให้ทีมงานคนอื่นๆ เอาไว้เอง จนคนดูหนังหลงกราบกรานงานสร้างอลังการ เอฟเฟ็คท์หรูเลิศ แทนที่จะใส่ใจกับเรื่องราวสามัญของมนุษย์มนา

โชคดีเหลือเกินยังมีคนทำหนังพันธุ์สงวนจำนวนน้อยนิดอยู่ในข้อยกเว้น

และ ฌ้าคส์ ดัวญง (Jacques Doillon) คือหนึ่งในจำนวนน้อยที่ว่านั่น

ทั้ง ๆ ที่เขียนบท และกำกับหนังมา 30 กว่าปี (บางครั้งก็แสดงร่วมกับลูกสาวด้วย) แต่หนังของเขาไม่เคยเข้าโรงภาพยนตร์เมืองไทยเลย แม้แต่ในอเมริกา

หรือประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษทั้งหลายก็หาคนรู้จักหนังของเขาได้ยากเย็น ดีวีดีก็แทบไม่มีให้หาดู ขนาดหาอ่านบทความเกี่ยวกับตัวเขาในภาษาอังกฤษก็ยังยาก

หนังของ ดัวญง ไม่มีอะไรผิดประหลาดหลุดโลก ทั้งเนื้อเรื่องที่สุดแสนเรียบง่าย ตั้งแต่คู่ผัวเมียที่บ้านแตกเพราะผู้หญิงรายใหม่ (บางครั้งมากกว่า 3 คน) พ่อลูกต่อความกันไม่ติด หญิงสาวที่ทำใจไม่ได้ว่าถูกแฟนทิ้ง เด็กที่เคว้งคว้างในสังคม

โลกของเด็กที่จิ๊บจ๊อยเกินกว่าผู้ใหญ่จะใส่ใจ เหล่านี้ที่ถูกมองว่าหาแก่นสารไม่ได้ หรือถูกนำเสนอด้วยลักษณะรีดเค้นอารมณ์จนโอเวอร์ จนคนดูยอมรับเป็นเรื่องปกติ กลายเป็นสิ่งที่ ดัวญง จับจ้องเขม็ง ทุ่มเวลาสังเกตการณ์มันอย่างใจเย็น จนหลายครั้งคนดูเป็นฝ่ายอับอายที่ร่วมเป็นพยานรับรู้ในสถานการณ์นั้น

ด้วยว่าหนังของ ดัวญง นั้นดูจริงจนเจ็บ เขาไม่ลังเลที่จะหักหาญใจคนดู

ไอ้เรื่องเข้าข้างตัวละคร หรือแคร์ศีลธรรมไม่ได้อยู่ในหัวเขาหรอก

ดัวญง สนใจใบหน้า ท่าทาง คำพูด ความรู้สึกของคนเป็นที่ตั้ง เด็กกับผู้หญิง เป็นหัวใจสำคัญที่รวมแก่นความของเขาทั้งหมด

ไม่ใช่เพราะคนพวกนี้ขี้แยเรียกน้ำตา เพราะแม้ตัวละครเหล่านั้นจะร้องไห้อยู่บ่อยครั้ง (ดูชื่อเรื่องสิ The Woman Who Cried)

แต่อย่าคาดหวังการประคบประหงม สิ่งที่คนลืมนึกไปก็คือ แม้แท้จริงแล้วตัวละครกลุ่มนี้อาจอ่อนแอไร้ปากเสียง แต่ก็จริงใจในความรู้สึกของตนเอง และแฝงความเด็ดเดี่ยวแบบที่ผู้ชายโต ๆ ส่วนใหญ่คาดไม่ถึง

ผู้ชายกระทำเอาเปรียบ หรือตัดสินใจแทนเธอ (และพวกเด็ก ๆ ) ได้

แต่บางครั้งเราก็จะได้เห็นปฏิกิริยางัดข้อกลับของร่างบอบบางเล็กจ้อยนั้น ว่าใครกันแน่ที่มีสติ เหตุผล และความอดทนสูงกว่า รายละเอียดในวิธีการพูด สีหน้า และนิ้วมือที่ซ่อนอารมณ์คั่งใจต่างหากที่ทำให้เราสะอึก ไม่ใช่พล็อตเรื่อง

เพราะฉากที่ไม่ส่งให้เรื่องเดินหน้า หรือขาดความสละสลวย บางครั้งก็ช่วยฉายความดิบกร้านดึกดำบรรพ์ ที่เรามักแอบซ่อนไว้ ไม่แสดงให้ใครเห็น (แม้กับตัวเราเอง)

ในหนังของเขาที่ผมชอบมาก 5 เรื่องคือ La Vie de Famillle, The Woman Who Cried, La Puritaine, L'amoureuse และ Ponette ดัวญง ถ่ายทอดความอีลักอีเหลื่อของชีวิตพ่อลูก และความรักชายหญิงที่ประสานแก้วร้าวต่อแทบไม่ติด

โดยเฉพาะใน La Vie de Famille (1985) ที่ตัวพ่อขับรถเดินทางไปเที่ยวกับลูกสาว แต่ตลอดทางหาวิธีจูนติดกันไม่ได้สักอย่าง ทั้งสองฝ่ายหมดหนทางที่จะคุยแบบเปิดใจต่อกันได้ จนต้องหันมาพึ่งกล้องวีดีโอเป็นประตูใจ

ซึ่งความจริงที่บรรจุลงกล้องนั้น สุดท้ายแล้วก็รุนแรงจนพ่อลูกยากจะยอมรับได้ง่าย ๆ

หนังเรื่องนี้ถือได้ว่ามาก่อนกาลในแง่ที่ว่า นำกล้องวีดีโอเทปมาพูด “เรื่องอุปสรรคในการสื่อสารระหว่างคน” เรียกว่าสร้างก่อนหนังดังอย่าง sex, lies and videotape ของ สตีเว่น โซเดอร์เบิร์ก หรือ Family Viewing ของ อตอม อีโกแยน เสียอีก

มันไม่ง่ายสำหรับเด็กที่จะใช้ชีวิตในโลกของผู้ใหญ่ แต่ขณะเดียวกันผู้ใหญ่ก็เข้าใจเด็กไม่ได้ง่าย ๆ

เพราะลำพังคู่ผัวเมียก็ยังเอาตัวไม่รอด อดไม่ได้ผลัดกันจิ้มแผลเป็น ทำร้ายกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดั่งคนไม่เคยหลาบจำ 

และในซอกหลืบที่น่าชิงชังนั้น กล้องของ ฌ้าคส์ ดัวญง ตั้งรอพวกเขาอยู่ ด้วยสายตามุ่งมั่นสนอกใส่ใจ (ซึ่งต่างกันกับความสะใจ)

(เดิมบทความนี้เคยตีพิมพ์ในคอลัมน์ FILMVIRUS / นิตยสาร คนมีสี)