ความคืบหน้า ปฏิบัติการหนังโดมิโน่ 4 สหาย
ติดตามข่าวล่าสุดได้ที่ บล็อก “ปฏิบัติการหนังโดมิโน่ 4 สหาย”
ข้างล่างอ้างจาก ประวัติคนเขียน Mikhail Bulgakov ในหนังสือ BookVirus 01 - หนังวรรณกรรม ของ สนธยา ทรัพย์เย็น
B = Bulgakov
มิคาอิล บัลกาคอฟ
The Master and Margarita (Maestro I Margarita) (Majstor I Magarita)
ยูโกสลาเวีย/อิตาลี่, 1972, 100 นาที
Aleksander Petrovic กำกับ
ผู้กำกับเขียนบทร่วมกับ Barbara Alberti, Amedeo Pagani จากนิยายชื่อเดียวกันของ Mikhail Bulgakov
ละครเรื่อง ปอนตุส ปิลาต กำลังเตรียมซ้อมใหญ่ที่โรงละครแห่งหนึ่งในมอสโคว์ แต่เจ้าของโรงละครพยายามเกลี้ยกล่อมให้นักเขียนบทละครหนุ่ม นิโคไล มาคซูดอฟ หรือที่รู้จักกันในนาม ‘เดอะ มาสเตอร์’ ยกเลิกละครของเขาเสีย นั่นย่อมไม่ง่ายเลย เพราะ เดอะมาสเตอร์ นั้นมีเสียงสนับสนุนแสนสวยคือ มาการิตต้า แฟนของเขาและท่านศาสตราจารย์ โวลันด์
นิยายคลาสสิกเรื่องนี้เป็นงานเล่มสำคัญของนักเขียนชาวรัสเซีย มิคาอิล บัลกาคอฟ (1891-1940) ผู้เคยมีผลงานนิยายเรื่องแรก The White Guard มาตั้งแต่ทศวรรษ 20 แล้ว แต่เขาไม่เคยประสบความสำเร็จมากมายเหมือนนักเขียนดังคนอื่น ๆ เพราะรัฐบาลโซเวียตมักสั่งแบนละครและหนังสือของเขาบ่อย ๆ จนกระทั่งมีการพิมพ์ครึ่งแรกของเรื่อง The Master and Margarita ทยอยลงนิตยสารรายเดือนชื่อ Moskva เมื่อเดือนพฤศจิกายนปี 1966 โลกจึงรู้ว่านักเขียนผู้นี้ซ่อนผลงานมาสเตอร์พีซชิ้นหนึ่งเอาไว้มาเกือบ 30 ปีนับตั้งแต่เขาตายในปี 1940
บัลกาคอฟ รู้มาตลอดว่านิยายเรื่องนี้ของเขาไม่มีวันจะได้พิมพ์ในยุคของสตาลิน แต่เขาก็เฝ้าอุตส่าห์เขียน แก้ไข ปรับปรุงงานนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อนักอ่านที่เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้า อีกทั้งเผาต้นฉบับไปครั้งหนึ่งด้วยความท้อแท้ก็ยังเคย กว่าจะถึงวันที่งานตลกร้ายในสไตล์เหนือจริงเรื่องนี้ได้กลายเป็นงานครองใจให้นักอ่านเล่าขานกันไม่รู้จบ
ผู้กำกับชาวยูโกสลาเวีย อเล็คซานเดอร์ เพโตรวิค เคยทำเรื่อง I Even Met Happy Gypsies (1967) ที่ประสบความสำเร็จได้แชร์รางวัล Special Jury Prize ที่เมืองคานส์ หนังเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมของชาวยิปซีเรื่องนี้ส่อแววการผสมเรื่องแนวสมจริงเข้ากับฉากแฟนตาซีไว้แล้ว ก่อนนำเขามาสู่ It Rains in My Village (1969) และ The Master and Margarita ที่รับแรงบันดาลใจจากหนังสือของนักเขียนใหญ่ชาวรัสเซีย 2 คน คือ ฟีโอดอร์ ดอสโตเยฟสกี้ (เรื่อง The Possessed) และ มิคาอิล บัลกาคอฟ ตามลำดับ โดย เพโตรวิค นั้นรู้ดีว่าการทำหนังจากงานระดับช้างเช่นนี้เป็นเรื่องยากมาก เขาจึงเลี่ยงหยิบเพียงตัวละครและสถานการณ์บางส่วนในหนังสือของ บัลกาคอฟ มาดัดแปลง
ตัวเรื่องเดิมของ บัลกาคอฟ เล่าเรื่องสลับไปมาระหว่างเมืองมอสโคว์กับเมืองเยรูซาเล็มในศตวรรษที่ 1 เรื่องเริ่มที่มอสโคว์ด้วยการปรากฏกายของซาตานตนหนึ่งในคราบของชาวต่างชาติ โดยมีคู่หูเป็นมือสังหารที่ไว้หนวดขนไก่แถมใส่แว่นตาที่เสียแล้ว กับแมวดำพูดได้ตัวหนึ่งซึ่งชอบเล่นหมากรุกและดื่มว้อดก้า ทั้งสามก่อกวนประชาชนทั่วทั้งเมืองจนอลหม่านไปทั่ว แต่เหตุผลหลักในการมาเยือนของพวกเขาอยู่ที่ตัว เดอะ มาสเตอร์ นักเขียนหนุ่มที่เขียนนิยายเกี่ยวกับ ปอนตุส ปิลาต (ข้าหลวงโรมันที่ปฏิเสธไม่ตัดสินการสอบสวนพระเยซู) แต่ผลงานไม่ทันได้พิมพ์ก็ไปอยู่ในโรงพยาบาลบ้าเสียแล้ว โชคดีที่ มาการิต้า แฟนสาวผู้จงรักภักดีของเขามานั่งอ่านต้นฉบับหนังสือให้เขาฟัง เธอยอมทำทุกอย่างให้คนรัก แม้แต่การรับเป็นเจ้าภาพให้กับงานเลี้ยงของพวกปีศาจ
นี่เพิ่งไปดูละคร “รสแกง” (Taste of Curry) ของ จารุนันท์ พันธชาติ ที่ เดโมเครซี่ เธียร์เตอร์ มา 2 รอบ รอบสองดูกับ 4 หนุ่มนักทำหนังโดมิโน่ฟิล์ม และพี่ สมเกียรติ์ วิทุรานิช (October Sonata) เยี่ยมยอดตามมาตรฐาน บี-ฟลอร์อีกเช่นเคย และคราวนี้ได้ดูกลุ่มนี้แสดงในลีลาเบาสบายแปลกตา เสียดายถ้าคนมีความสามารถแบบชาวคณะละคร บี-ฟลอร์ จะไม่ได้มีโอกาสเป็นที่รู้จักของคนดูละครเวที-ละครทีวี-หนังจอเงิน ให้มากกว่านี้อีก โดยเฉพาะกับนักแสดงแบบ ดุจดาว วัฒนปกรณ์ และ อรอนงค์ ไทยศรีวงศ์ ต่อให้ใครบอกว่า สินจัย เยี่ยมยอดเท่าไรก็เหอะ แต่ถ้ามีคนไทยคนไหนทำหนังเน้นการแสดงขั้นเทพของ John Cassavetes ล่ะก็ 2 สาวไทยนี่เท่านั้นที่จะรับมือไหว เรื่องพลังการแสดงเข้ม ๆ นั้นหายห่วง ดุจดาว คงจะเล่นบทเจ้าแม่ไฟแรงสูงประมาณ Isabelle Huppert หรือ Isabelle Adjani ของฝรั่งเศส (หรือ Margit Christensen, Sabine Timoteo ของเยอรมัน) และถ้าประกบ กับ และ อรอนงค์ ในบทหักขั้วเฉือนคมหญิงแบบ The Bitter Tears of Petra Von Kant (ซึ่ง จุ๋ม สุมณฑา สวนผลรัตน์ เคยแสดง) ก็คงแม่นมั่น 
ว่าไปแล้วน่ามีใครนำ 3 สาวนี่มาเล่นหนังโดยเอามาเล่นเป็นพี่น้องแบบ Three Sisters ของ Chekhov (เคยดูฉบับหนังปี 88 ชื่อ Love and Fear ของ มาเกอเร็ตเต้ ฟอน ทร็อตต้า ที่ Fanny Ardant, Valeria Golino กับ Greta Scacchi แสดงเป็น 3 ใบเถา)
แม้จะไม่มีความตั้งใจจะให้กำเนิด ฟิล์มไวรัส เล่มใหม่ในเวลาอันใกล้ แต่แล้วก็เกิด ฟิล์มไวรัส ฉบับพิเศษนี้ ฉบับอนุทินรัก แอร์ฤกค์ โรห์แมร์ – อำลาการจากไปของผู้กำกับอารมณ์ละเมียดซึ่งทำหนังละเอียดอ่อนลึกซึ้งอย่างที่หาตัวจับยากที่ในโลกนี้มีเพียงน้อยคน
แจกฟรี ลิปสติก คาเนโบ เฉพาะท่านสุภาพสตรีผู้ชมภาพยนตร์
ซิเซโด้ เครื่องสำอางที่ยิ่งใหญ่และแพร่หลายที่สุดในญี่ปุ่น และภาคตะวันออกไกล อภินันทนาการของขวัญล้ำค่าราคาแพง ชุดครีมแต่งหน้า 3 ใบเถา ราคา 30 บาท แจกฟรีให้กับท่านสุภาพสตรีที่เข้าชมภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก (เฉพาะที่นั่งชั้นบน) มีจำนวนจำกัดเพียง 3,000 ชิ้นเท่านั้น
โครงการหนังฟิล์มไวรัส
โปรดิวเซอร์ : ภาณุ อารี (The Convert และ Baby Arabia)
ที่ปรึกษา: อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล, ก้อง ฤทธิ์ดี, สมเกียรติ์ วิทุรานิช
คณะกรรมการบริหาร : สุชาติ สวัสดิ์ศรี, แดนอรัญ แสงทอง, อุทิศ เหมะมูล
เจ้าของโครงการ : สนธยา ทรัพย์เย็น (Filmvirus)
โครงการทำหนังแบบ “โดมิโน่” เปรียบได้กับการวิ่งหนังส่งไม้ 4 คูณ 100 โดยในแต่ละเรื่องนั้น เราจะเชิญนักเขียนผู้มีคุณวุฒิครั้งละ 1 ท่านเข้ามากำหนดโจทย์ ตัวละคร หรือโครงเรื่องคร่าวๆ ให้นักทำหนังสั้น 4 คน เข้ามาผลัดกัน แต่ง- ต่อ- เติม เกิดเป็นหนังสั้นความยาวตอนละประมาณ 30 นาที จำนวน 4 ตอนที่มีความสัมพันธ์รับส่งระหว่างกลุ่มตัวละครชุดเดียวกัน และเมื่อผนวกกิ่งก้านแตกต่างทั้งหมดจะเสริมเติมให้ได้หนังที่มีลำต้นมั่นคงเป็นเอกภาพ ความยาวเท่าหนังปกติประมาณ 2 ชั่วโมง
รายละเอียดเพิ่มเติมที่ - Domino Film Experiment - ปฏิบัติการหนังโดมิโน่ 4 สหาย http://dominofilm.blogspot.com/
สมัยยุค 80 และ 90 Emir Kusturica ถือเป็น อภิชาติพงศ์ หรือคนทำหนังเบอร์หนึ่ง นอกจากเบิ้ลรางวัลปาล์มทอง 2 ครั้ง ยังเต็งหนึ่งบนเวทีเวนิสและเบอร์ลินอีกด้วย ซาวด์แทร็คเจ๋งมาก แต่งทำนองโดยคนทำเพลงประจำของ คุสตูริก้า (และมี Iggy Pop มาร้อง 3 เพลง)
ต่อมา พอ จอห์นนี่ เด็ปป์ กำกับเรื่อง The Brave ก็เอาตากล้องของ คุสตูริก้า ไปถ่าย
หนังฉบับเต็มยาว 142 นาที เวอร์ชั่นที่ฉายในยุโรปจะยาวกว่าของที่ฉายในอเมริกา ลืมเช็คไปว่าดีวีดีนี้เวอร์ชั่นไหนแน่ แต่เมื่อก่อนเคยดูนานแล้วก็รู้สึกว่ายาวเท่า ๆ กัน
FilmVirus Shorts: Wildtype 2011 Screenings
รสแกง (Taste of Curry)
การแสดงที่เชิญชวนให้ผู้ชมร่วมแลกเปลี่ยนความรู้สึกและทัศนคติต่อชีวิต ผ่านการประกอบอาหาร เรื่องเล่า และการเต้นรำร่วมสมัย ชีวิตมีรสชาติอย่างไร เปรี้ยว หวาน มัน เค็มแค่ไหน มาชิมกัน
ฟิล์มไวรัส ร่วมกับห้องสมุด The Reading Room, หอสมุดปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ และ เทศกาลหนัง Sydney Underground Film Festival ภูมิใจเสนอหนังอุบาทว์คลาสสิกป่วยใจสุดขีดตึ้บ 
Sydney Underground Film Festival เทศกาลหนังใต้ดินจากเมืองซิดนี่ย์ ประเทศออสเตรเลียได้เปิดเสียวไปครั้งแรกตั้งแต่เดือนกันยายนปี 2550 นับเป็นเทศกาลหนังที่รวมความดิบ ห่าม ประหลาดพิลึก และเป็นตัวของตัวเองจากคนทำหนังทั่วโลก รวมสางสำแดงทุกรส ตั้งแต่ อนิเมชั่น, สารคดี, ดราม่า, สยองขวัญ, คั้ลท์พิลึก, อวอง-การ์ด หรือหนังทดลองใต้ดิน เรียกได้ว่า รสเปรี้ยว แสบ มัน เค็ม มีหมด แต่อารมณ์เดียวที่หนังจากเทศกาลหนังแห่งนี้มีน้อย คือ ความหวาน
ฟิล์มไวรัส ร่วมกับห้องสมุด The Reading Room และ เทศกาลหนัง Sydney Underground Film Festival ภูมิใจเสนอThe Exquisite Corpse 8mm Film Experiment
หนัง 8 มิลยังไม่ตาย !!!
โครงการนี้เป็นโครงการหนังที่เชิญชวนคนดังจากหลายประเทศ ทั้งระดับตำนานรุ่นใหญ่อย่าง Jonas Mekas, Amos Poe, Nina Menkes (อ่าน นิมิตวิกาล ย้อนหลัง), Bill Morrison , และรุ่นใหม่ ๆ อย่าง Lav Diaz (ฟิลิปปินส์ – คนนี้คนคุ้นเคยของ ฟิล์มไวรัส และชาวไทยหนังป่วย - อ่าน นิมิตวิกาล ย้อนหลัง) แต่ละรายตกลงรับคำมาถ่ายทำหนังไซ้ส์จิ๋ว หนังขนาดฟิล์ม 8 มม. ที่เกือบจะสูญพันธ์เต็มที โดยคนทำหนังจะมีอิสระถ่ายทำกันคนละเรื่องตอนสั้น ๆ เป็นเรื่องหรือเนื้อหาใดก็ได้ (แต่ละคนได้รับฟิล์ม 8 มม. ปกติหรือซูเปอร์ 8 คนละ 2 ม้วน-ความยาวม้วนละประมาณ 2 นาทีครึ่ง) แล้วนำมาร้อยเรียงต่อกันกับหนังของคนอื่น ๆ เป็นหนังยาวทีหลัง ทั้งนี้ผู้กำกับแต่ละคนจะต้องจับฉลากได้รับโจทย์ไม่เหมือนกัน เช่น บางคนต้องทำหนังที่ไม่มีบทพูด บางคนต้องตัดต่อเฉพาะในกล้อง ฯลฯ
